Jest to sytuacja zero-jedynkowa, która jednoznacznie wskazuje, że kiedyś to było a teraz to nie ma.

Subscribe

Kiedyś było dużo stresu, dużo kiepskiego jedzenia i sen nienajlepszy, bo netflix się sam nie obejrzy, ale w porównaniu do aktualnego dołka, to wtedy było super i znów tam chcę być.

Też miałam kontuzję, też jadłam nie najlepiej, też mi się wydawało, że jestem maszyną nie do zdarcia.

Aż postanowiłam o siebie zadbać, bo permanentnie podbity układ nerwowy i rosnąca masa z roku na rok, maskowana sportem (tyle ważysz!? Ale to na pewno mięśnie!) zaczęły mnie uwierać w moje codzienności.

Moda na mierzenie wszystkiego, longevity i bycie fit do końca życia zbiera swoje żniwa ale i oklaski.

Osobiście staram się patrzeć na blaski tych mód i brać co najlepsze dla siebie i tam kierować uwagę moich pacjentów.

Dopiero, gdy znalazłam się na szczycie moich możliwości i na chwilę zeszłam z grani, zobaczyłam, że ów dobrostan, którym mianowałam przez lata stan przed osiągnięciem szczytu wcale nim nie był. Był kalką życia osoby, która funkcjonuje w moim społeczeństwie. Życie z dnia na dzień, ze szczyptą hobby (wprawdzie nie oglądałam netflixa i już aż tak fatalnie się nie odżywiałam) i ogromem czasu spędzanego w pracy, a w domu, w ciszy na tak zwanym „rozwoju osobistym”. Zobaczyłam, że wcześniej wkładałam minimalny wysiłek w utrzymanie formy i takie też miałam efekty.

Przytłaczała mnie rzeczywistość, w której znajdywali się moi pacjenci i desperacko wewnętrznie nie miałam na nią zgody.

Podarowałam sobie trening, który rozwijał moje ciało, podarowałam sobie zbilansowane jedzenie i uczę się wciąż, jak odpuszczać, gdy ciało mówi „a może dzisiaj plaża?” a głowa „nie no, musisz zrobić 3 h roweru, ugotować na najbliższe dwa dni i najlepiej to jeszcze posprzątać i coś się pouczyć”.

Trudno mi w to wciąż uwierzyć, choć fizjologia zdaje się nie kłamać - że progres ma miejsce, gdy po wysiłku następuje solidny odpoczynek.  Ego to największy przeciwnik - ale i motywator: do zaciśnięcia zębów, gdy trzeba i do trenowania mięśnia odpoczynku, gdy trzeba.

Tak, doba nie jest z gumy, ale i życie nie jest. Bodajże Japończycy zwykli mawiać, że jak ktoś nie ma czasu, to znaczy że ma zbyt mało zajęć.

Uważam, że wszystko jest kwestią priorytetów i chęci. Szukania możliwości a nie wymówek. Wiem, bo zawsze szukam wymówek i szukają je również moi pacjenci, rodzina i przyjaciele.

Życie, to nie ciągła, nieprzerywana linia. życie jest jak chód - naprzemienne łapanie i tracenie równowagi. Raz więcej pracy a drugim razem więcej ruchu. Raz więcej obowiazku a raz przyjemności. Świat jest czarno-biały. Ale nie jedna połowa czarna a druga biała. A raczej ogrom czarno- białych kulek, plamek, które w różnej proporcji mieszają się ze sobą.

Podaruj sobie szczyt swoich możliwości, żebyś zobaczył*, jak to jest lepiej, bo wcześniej było zdecydowanie gorzej.

Myślę, że jak to zrobisz, to nie pożałujesz ani jednej kropli potu, które przelejesz dla siebie.

Share

Dziękuję, że jesteś i czytasz Wierzę, że robisz to dla siebie i że możesz coś z tego dla siebie wziąć. Wybieraj najlepsze kąski :)

Do zobaczenia w następnym poście.

A mimo to wielu z nas ma problem z odpowiedzią na pozornie proste pytania: czy jestem zmęczony, czy znudzony? Czy potrzebuję odpoczynku, czy ruchu? Czy ten ból jest ostrzeżeniem, czy tylko szumem?

Być może problemem coraz rzadziej jest brak informacji. Coraz częściej problemem staje się ich interpretacja.

Zasubskrybuj teraz

szum informacyjny

przebodźcowanie

Jeśli interesujesz się naukami około zdrowotnymi, istnieje duża szansa, że te słowa powyżej obiły Ci się o uszy wielokrotnie. Najpewniej w kontekście mediów społecznościowych albo bycia ciągle online.

Dzisiaj chciałabym się skupić na tym, jakie ma znaczenie szum informacyjny i przebodźcowanie w naszej relacji z ciałem, a konkretnie bólem i odbieraniem informacji.

Znowu, to jest genialne rozwiązanie, jakie wykształciła biologia, aby dokładnie wyselekcjonować informacje, które mają dla nas znaczenie od tych, które możemy nazwać szumem informacyjnym.

Żyjemy szybko, intensywnie. Nawet jeśli nie jesteśmy dyrektorami wielkich korporacji i nie odpisujemy na maile w środku nocy.
Nie potrzebujemy już ciszy. W tle gra muzyka, podcast albo serial. Zegarki liczą kroki, aplikacje monitorują sen, a wolną chwilę natychmiast wypełniamy kolejnym zadaniem. Problem polega na tym, że coraz rzadziej zostawiamy przestrzeń na sygnały płynące z własnego organizmu, bo mamy za dużo informacji, z którymi nie wiemy, co zrobić.

Słowa „im więcej ciebie tym mniej” nabrały dla mnie w tym momencie nowego znaczenia.

Nie wiem, czy tak jest w każdym ludzkim istnieniu, że kryzys i cisza oraz potrzeba zaopiekowania się sobą przychodzi gwałtem, w postaci załamania dotychczasowej wznoszącej się, która tak naprawdę od jakiegoś czasu była raczej plateau.

Nagle zaczynamy być niesamowicie zmęczeni, pójście do pracy łatwo nam sobie zracjonalizować, bo przecież za coś musimy żyć, ale praca w ogródku albo ogarnięcie stosu prania urasta rangą do specjalnej misji wojskowej. Niewidzialna siła wpycha nam pilot do ręki i w otępieniu siedzisz na kanapie, nie do końca ogarniając co się dzieje w fabule. Mimo ogromnego ciężaru i niechęci i poczucia bycia pustym, siłę do ciągnięcia tego wózka dają nam tylko dzieci albo… przyzwolenie sobie na pobycie ze sobą, w absolutnej ciszy, zobaczenie każdego bólu, każdej niedomogi, każdego cudzego oczekiwania, każdego kamienia, który nas zupełnie bez emocji przygniata do podłoża. Brzmi znajomo? Właśnie po raz pierwszy, zupełnie bez filtrów usłyszał*ś, że ciało jest wyczerpane i żąda od Ciebie natychmiastowego zajęcia się nim.

I gdzie w tym wszystkim przebodźcowanie? A szum informacyjny?

Otóż.

Bez odcięcia się od nawykowego zagłuszania mózgu, okazuje się, że mamy miliardy myśli na sekundę, z którymi zupełnie nie wiemy, co mamy zrobić. Więc… zabieramy się za kolejną rzecz, „którą trzeba zrobić” - byleby tylko nie słyszeć tego kotła.

Robiąc wszystko, tylko nie zajmując się sobą, tracisz możliwość poczucia, skąd się bierze u Ciebie nerwowość (nawet jeśli to cykl, nie znaczy, że nie da się tego w jakiś sposób załagodzić), skąd jest ten brak sił, „przecież chodzę na treningi”. Słuchając ciągle czegoś, jesteś w trybie tego wiecznego szumu. Szumu, który zagłusza sygnały, które ciało nam daje, nie jesteśmy w stanie zobaczyć, że coś przestało nam służyć - np odrobina alkoholu wieczorem tak naprawdę nie wpływa pozytywnie na rozluźnienie (tu przydaje się mądry zegarek), że 16h siedzenia na dobę tak naprawdę wcale nie jest wygodne i zamiast wyrzucić z siebie nadmiar energii, zagłuszamy go kolejną porcją jedzenia. Kolejnym bodźcem (np. jedzenie emocjonalne) przykrywamy rosnącą kupkę problemów. Słyszał*ś już o myleniu przez mózg tak prostej rzeczy jak pragnienie z głodem? No właśnie, żeby to skutecznie rozróżnić, musisz pobyć w tym schemacie kilkanaście/kilkadziesiąt razy, żeby wiedzieć, gdy następnym razem czując „ssanie” zamiast przekąski, weźmiesz do ręki szklankę wody.

Często mówię pacjentom, że trzeba słuchać siebie, choć tak naprawdę i ja z tym mam problemy. Czasem też nie wiem, co znaczy słuchać siebie, i gdy przerabiałam gigabajty informacji na temat przypuszczalnego powodu bezsenności (nie znalazłam przyczyny, po 3 miesiącach „samo” przeszło), starałam się zwracać uwagę na każde pierdnięcie mojego układu nerwowego, ale synteza obserwacji niewiele wnosiła. Dobrze jest mieć kogoś, kto z pozycji obserwatora wychwyci pewne informacje, których my sami nie jesteśmy w stanie zobaczyć (dziękuję Ci!). Kto może być tym towarzyszem? Może to być realna osoba, z otwartym umysłem, możesz to być Ty, słuchając* wielu mądrych materiałów i próbując* na sobie te wszystkie protokoły. Lekcje biologii i przyrody w szkołach nie były tak przemyślane, żebyśmy wyszli z nich mądrzejsi, jeśli chodzi o wiedzę o ludzkim ciele. Ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się dowiadywać. Bo dowiadywanie się, to proces trwający chyba całe życie. Będziemy dostawać coraz to nowsze wyniki badań, najwięcej dobrego przynoszą aktualnie (2026) badania z zakresu długowieczności (longevity), moim zdaniem dużo więcej dobrego, niż hype na tzw. biohacking. Choć w wielu dziedzinach się wnioski zazębiają.

Udostępnij

Paradoksalnie, problemem coraz rzadziej jest dziś brak informacji. Znacznie częściej jest nim trudność w oddzieleniu sygnału od szumu i wyciągnięciu z tych informacji użytecznych wniosków.

Musimy stanąć w miejscu, w którym zapomnimy, wymażemy wręcz ordynarnie gumką w świadomości taki wzorzec myślowy, w którym wierzymy, że istnieją rozwiązania instant. Nie. Homeostaza, to proces, który ciągle trwa.

I piszę te słowa również do siebie. Bo choć często powtarzam pacjentom, że warto obserwować reakcje własnego organizmu, sama nie zawsze robię to dobrze. Czasem również gubię się w nadmiarze informacji i próbuję znaleźć odpowiedź w kolejnych artykułach, badaniach czy protokołach.

Być może właśnie dlatego problemem współczesnego człowieka coraz rzadziej jest brak informacji, a coraz częściej trudność w oddzieleniu sygnału od szumu i wyciągnięciu z niego użytecznych wniosków.

A Ty, jakie wyciągn*ł*ś wnioski z tego artykułu? Zachęcam do komentarzy, z tego może rozwinąć się ciekawa dyskusja.

Dziękuję, że czytasz, że dzielisz się tym artykułem, bo ufam, że niesie on dla Ciebie dużą wartość i przybliża Cię do poznania siebie.

„Wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną, bo tylko dawka czyni truciznę” (sola dosis facit venenum)

Paracelsus (szwajcarski lekarz i alchemik z XVI wieku)

Założę się, że słyszał*ś te słowa przynajmniej raz w życiu, a każdy student medycznego kierunku nawet kilka razy. Podczas słuchania podcastu zrozumiałam, że ten cytat dotyczy nie tylko trucizn, ale właściwie całego życia.

Zasubskrybuj teraz

Jedzenie może być lekarstwem lub w czasach epidemii otyłości - trucizną.

Sport może być lekarstwem lub w przypadku sportu wyczynowego - może rujnować organizm.

Stres może mobilizować ale jego nadmiar może doprowadzić do burnoutu lub przewlekłych chorób.

Zaczynasz widzieć zależność?

Wszystko w nadmiarze przyjmuje chorobliwą twarz, nawet może być niezdrowa dawka entuzjazmu!

Całe ludzkie życie, to nic innego, jak ciągłe balansowanie naszych dwóch układów autonomicznego układu nerwowego. Sympatyczny kontra parasympatyczny. Yin i Yang. Nie może być tylko białe. Tym bardziej tylko czarne. To są dwa układy wzajemnie napędzające się. Przewaga jednego z nich zdeterminowana jest jednym czynnikiem, który staje się trucizną, niezależnie po której stronie barykady jest.

Łapiesz?

Jeśli pozwalasz się zalewać ogromnej dawce stresu w jednostce liczonej w latach, to nie dziw się, że nie czujesz się dłużej motywowan* a raczej przytłoczon*. Każdy większy i mniejszy wybór wpływa na to, co będzie Twoim lekarstwem, lub zbyt małą jego dawką. Organizm potrzebuje tak samo stresu, jak i odpoczynku. Bez mikrouszkodzeń włókien mięśniowych nie będzie wzrostu ich masy. Bez przeszkód nie osiągniesz adaptacji. Problem pojawia się wtedy, gdy jednego czynnika jest zwyczajnie za dużo przez zbyt długi czas.

Wyobraź sobie dziecko, które się czegoś bardzo przestraszyło, płacze i stało się lękliwe. Co robi matka? Przestaje mu dawać jedzenie? A może otacza go opieką i czule tuli zapewniając swojej ukochanej istocie BEZPIECZEŃSTWO? A co my robimy? Przepracowanie? Ależ skąd, trzeba zrobić trening! Nadwaga? Ładny, może i zdrowy ale niedopasowany do naszych kubków smakowych posiłek, do którego się zmuszamy…

Bezpieczeństwo > stres

Czym jest bezpieczeństwo? Dla każdego oznacza co innego, ale jeśli sprowadzimy to do odczucia w ciele, to jest ten stan, w którym nic nam nie zagraża i czujemy zwyczajny, niedoceniany SPOKÓJ.

To właśnie to uczucie stanowi przeciwwagę do stresora. To jest nasze lekarstwo w ciągłym starciu trucizny z lekarstwem.

Jak sobie możesz pomóc mając tą wiedzę?

Odpowiedź sobie na pytanie, jaka ilość czynnika wywołującego u Ciebie żywe poczucie spokoju jest w stanie w dłuższym okresie czasu przewyższyć czynnik stresujący? Dla każdego to jest coś innego. Nie obędzie się bez zbudowania strategii wdrożenia tego w życie. Zapomnij o przereklamowanej produktywności. To współczesny twór wzięty z zautomatyzowanych fabryk, który na siłę z kwadratu próbuje zrobić koło.
Skup się na tym, aby podsumowując tydzień, mieć poczucie, że może i były spadki ale też wzniosy i nie jesteś tak wyczerpan*, jak to było dotychczas. Jeśli jednak ledwo czytasz ten artykuł jednym okiem, to wiesz, jakie nanieść poprawki na następny tydzień. Niektórzy są dziś tak zmęczeni, że odpoczynek wywołuje w nich poczucie winy. Pamiętaj, że w tej rozgrywce stawką jest Twój dobrostan. Mózg rozpoznaje głównie bezpieczeństwo i zagrożenie. Intuicja często wcześniej wie od niego, kiedy trzeba odpuścić. Głowa / myśli kontra przeczucie, które czujemy jako napięcie w brzuchu.

Ostatecznie ogień nie istnieje bez wody, jak bezpieczeństwo bez ryzyka. Liczy się proporcja.

Udostępnij

Zachęcam Cię do chwili introspekcji, wewnętrznej eksploracji. Potem pierwszych prób znalezienia Twojego własnego panaceum. Bo zapewniam Cię, że każdy ma swój święty balans między sympatycznym i parasympatyczny układem nerwowym :)

Uważasz ten artykuł za pomocny? Będę po stokroć wdzięczna za podzielenie się z nim poprzez udostępnienie. Żeby nie przegapić niczego, zachęcam również do zapisania się do newslettera. Komentarze i serduszka też nie gryzą ;)

Pozdrowienia ze zdecydowanie niezdrowej ilości czasu spędzonego na podjeździe na tę przęłecz :)

Zasubskrybuj teraz

Sport jaki jest, każdy widzi. Zazwyczaj przynosi dobre efekty, ale z pozycji obserwatora ma on nieco magiczne działanie. Ktoś jest aktywny i jego aura sama się dzieje, „jej ten sport łatwo przychodzi, ja mam za dużo rzeczy na głowie”.

Mało kto zdaje sobie sprawy z tego, że wybór sportu tego dnia oznaczał rezygnację z wyjścia na pizzę czy obejrzenie serialu o przyzwoitej godzinie.

Lub że dla jednej osoby sport jest ciekawszy niż Netflix.

Sport nauczył mnie konsekwencji. Mimo, że często jęczę i narzekam, to wiem, że bez zrobienia tego przez określoną ilość godzin lub powtórzeń nie otrzymam efektów. Że radość z tych nudnych godzin i małych ciężarów przyjdzie dopiero po pierwszym znaczącym dla nas wyniku.

W pewnym momencie sport przestaje być sportem. Staje się częścią dnia lub tygodnia, tak samo jak branie prysznica i jedzenia. Staje się tożsamością. Nawet nie zauważasz kiedy to się dzieje, ale planujesz swoje życie pod dni, kiedy możesz zrobić trening, nie odwrotnie.

W pewnym momencie, gdy nie możemy zrobić treningu, bo czujemy się źle, czujemy się paradoksalnie jeszcze gorzej, bo odpuszczamy naszą dopaminę. Dopiero po kolejnych latach dowiadujemy się, że jeśli ciało mówi „odpuść”, to odpuszczasz.

Sport nauczył mnie rozpoznawania sygnałów, jakie daje mi ciało, w którym żyję, ale jedyne słowo, jakie w jego języku znam, to „ból”. Ból nie podlega dyskusji. Boli, to boli.

Zmęczenie, przeciążenie, niepewność, lęk, przeczucie jest częściowo w jakiś sposób poddane ostracyzmowi społecznemu, a nikt nie chce być przecież na świeczniku.
Trzeba być twardy a nie miętkim, jak mówi popularne uliczne przysłowie.

Sport uczy, że skoro na pizzy jednak się źle jechało, to może upiekę sobie domowe batoniki, których skład kontroluję? Albo przyłożę się do miski i regeneracji? Taka trochę wymówka, że aby poprawić swoje sportowe wyniki, musisz o siebie zadbać. Ile znasz osób, które dbają o siebie tak z siebie, żeby poprawić swoje zdrowie?

Sport nauczył mnie przegrywać i nie robić z tego afery. Po czym po wylizaniu ran wracać znów do roboty. Poprawić coś licząc na lepszy efekt. Albo co gorsza, robiąc to samo, licząc na lepszy efekt, co oczywiście nie ma miejsca. I znów upadasz, a potem wstajesz. No, chyba, że nie, to wtedy rzucasz tym w kąt i wracasz do swojej wersji siebie, od której przez sport chcesz uciec.

Sport, to oliwienie połączeń w mózgu i ciele. Nie jest samodzielnym remedium na życie, ale naturalnie zaprasza do siebie odżywianie, regenerację i pracę nad mentalnością.

Oczywiście, nie robisz tego wszystkiego w przeniesieniu na życie codzienne. Wszystko podporządkowujesz sportowi i wynikom. Ale na szczęście działanie to przenosi się na pozostałe sfery życia, niezauważalnie - niemal podstępem.

Sport nauczył mnie stawiania granic. Kiedy wiem, że muszę zrobić sport, bo na mnie dobrze działa, to jest to moim priorytetem i miejsca na rzeczy, które mi nie służą po prostu robi się mniej. To, co „wypada”, automatycznie wypada z terminarza.

Sport nauczył mnie samoregulacji. Czasem przyjmowała ona niszczycielską formę, ale efekt był najczystszy, obdarty z wszelkich nakładek umysłu. Widzisz sprawy takimi, jakie są, nie jakimi sobie wyobrażasz, że są.

Sport zajmuje mi mój wolny czas. Spędzałam go na bezsensownym scrollowaniu lub objadaniu się czekoladą. Gdy słońce oświetla ulice, moje komórki głodne promieni UV same wypychają mnie z budynku na zewnątrz.

Sport nauczył mnie, że można zacząć absolutnie prosto i tak kontynuować albo ewoluować sprzętowo. Że możesz mieć najwyższej klasy sprzęt, albo wręcz przeciwnie. Że możesz sobie pozwolić na nowy sprzęt, bo czemu nie? Zamiast bujać w obłokach i zastanawiać się, jakby to było, gdyby go mieć.

Możesz używać sprzętu z głową lub bez niej. Matematyki nigdy nie lubiłam, ale lubię patrzeć na cyferki tętna, przewyższeń, kilometrów oraz moje zapiski, co się wtedy działo. Lubię poznawać swoje ciało z tej perspektywy.

Bo przecież niepostrzeżenie, sport tak naprawdę nauczył mnie dbania o siebie.

A czego Ciebie nauczył sport?

Udostępnij

Podobał Ci się ten artykuł? Nie miej oporów, aby się z nim podzielić i zaprosić kogoś do dyskusji.

Do następnego!

W gabinecie terapeuty manualnego codziennością jest, że bóle, które odczuwają pacjenci, dość często nie występują u źródła. Co to znaczy? Ano to, że to, że bolą Cię lędźwie, nie znaczy, że masz problem z lędźwiami sensu stricte.

Zasubskrybuj teraz

Pamiętam swoje pierwsze zetknięcie z myśleniem osteopatycznym, moment w którym poczułam, że cała moja 5-letnia edukacja na fizjoterapeutkę poszła jak krew w piach, jak runęły mi fundamenty i romantyczne wizje o najlepszych ćwiczeniach i masażu na ból pleców. Po szkoleniu ochoczo zabrałam się do weryfikacji tych magicznych technik, z misją udowodnienia, że ten gość gadał od rzeczy. Jak łatwo się domyślić - to, co mówił, okazało się działać :)

Każdy kolejny kurs wprowadzał mnie w tajniki funkcjonowania ludzkiego ciała głębiej, niż tylko na poziomie mięśni i stawów, ewentualnie nerwów i zaczęłam zupełnie inaczej patrzeć na pacjentów. Zrozumiałam też, dlaczego to, co wkładamy do ust, ma znaczenie. Zrozumiałam, że wzmacniając struktury przed jakąkolwiek próbą znalezienia przyczyny problemu mija się z celem.

Co to oznacza w praktyce? To, że jeśli przyjdziesz z otwartą głową do dobrego terapeuty manualnego (mam tu na myśli wszystkie zawody pracujące manualnie), bez nakładania presji, że masz być „masowany” po barku, bo to on Cię boli, to razem możecie osiągnąć niewyobrażalne efekty. Dlaczego nie zawsze praca bezpośrednio na bolącym miejscu ma sens? Bo nie zawsze tam znajduje się przyczyna. Praca na miejscu bólu ma sens, gdy miejsce uległo bezpośredniemu urazowi lub pośrednio przez połączenie strukturalne z innym miejscem, gdzie miał miejsce uraz.
A kiedy praca w innym miejscu, niż ból ma sens? Proszę bardzo:

• przy problemach z refluksem -> ból pojawia się w piersiowym odcinku kręgosłupa, rejonie lewej łopatki

• przy problemach z funkcją jelit -> ból pojawia się w typu lumbago, najczęściej zwala się winę na występującą od nie wiadomo jak dawna przepuklinę krążka międzykręgowego

• przy nie do końca dobrze pracującej wątrobie, trzustce -> ból pojawia się barku, w zależności od strony

• przy często występującym kręczu szyi -> problem może leżeć w jednej z trzech struktur - lokalnie w szyi, nieco bardziej oddalonej przeponie lub … wątrobie

Dlaczego tak się dzieje? Cóż, te wymienione wyżej zależności oraz wszystkie inne łączy ze sobą anatomia, unerwienie wspólne dla tych części ciała, bliskość rejonu i jego wpływ na ukrwienie i/lub powstające kompensacje.

Mam lekki problem z diagnozami. Nie dlatego, że one są zbędne, tylko dlatego, że często sprowadzają się do nazwania dolegliwości ale nie odpowiadają na pytanie:

dlaczego?

Diagnoza dla mnie jest informacją, którą mi może pacjent sam powiedzieć, czyli wymieniając mi swoje dolegliwości, które są symptomami chorobowymi.

I teraz robi się ciekawie, ponieważ w przypadku refluksu żołądkowego-przełykowego pierwsze co, wyskoczy po wpisaniu w wyszukiwarkę, to: nadmiar kwasu żołądkowego, niedomykalność zwieracza dolnego przełyku i wypływanie zawartości żołądka wywołujące nieprzyjemne pieczenie oraz chrypkę codziennie rano.
Leczenie? IPP - czyli inhibitor pompy protonowej, czyli mówiąc po ludzku, lek regulujący produkcję kwasu żołądkowego, który służy do wstępnej obróbki tego, czym się karmimy.
A drążąc głębiej, wychodzi nam również ból w okolicy łopatki i w środkowym odcinku kręgosłupa piersiowego… Leczenie może też wyglądać nieco inaczej, chociażby IPP przyjmować tylko w ostrej fazie refluksu, równocześnie wprowadzając chwilowo lub na dłuższą chwilę (czasem na zawsze) zmiany w odżywianiu, terapię manualną poprawiającą funkcję dolnego zwieracza przełyku, pracę własną pacjenta (najczęściej ćwiczenia oddechowe). Zgadnijcie, który protokół ma szanse dłużej utrzymać swoje efekty?

Kolejny przykład - lumbago i jelita - co mają wspólnego? Otóż… połączenia anatomiczne. Jeśli nie do końca dobrze funkcjonuje odcinek jelita (najczęściej te najbardziej zakrzywione, znajdujące się dołach biodrowych - kątnica i esica) to powstaje w nim stan zapalny. Stan zapalny to taka mieszanka substancji chemicznych, które mają teoretycznie leczyć, ale praktycznie często temu procesowi mniej lub bardziej świadomie przeszkadzamy, doprowadzając do gorszego odżywienia sąsiadujących tkanek, w tym już zniszczonego krążka międzykręgowego. Efekt? Stan zapalny drażni chemoreceptory korzeni nerwowych, które są bardzo wrażliwe na brak ukrwienia, dając nam piękny obraz „postrzału” w lędźwiach, uniemożliwiając wstanie z łóżka rano. I nie, to nie była wina krzywego spania ani zbyt szybkiego wyjścia z samochodu. To była już ta kropla, która przepełniła czarę i tak już słabo funkcjonującego obszaru. Żeby uszkodzić mechanicznie krążek międzykręgowy, trzeba się postarać i zazwyczaj jest to moment, w którym WIEMY, ŻE TO NA PEWNO BYŁO TO. Ma to znaczenie w przebiegu procesu zdrowienia.

Zdziwienie goni zdziwienie – wiem. Mnie też te powiązania potrafią zaskoczyć. I nie, to nie jest jedyna słuszna droga. Nie chodzi o to, że terapia wisceralna „leczy wszystko”, ani że ćwiczenia nie mają sensu. Mają – ogromny. Ale nie zawsze tam, gdzie ich szukamy.

Jeśli masaż barku pomaga na tydzień, a potem wszystko wraca – to nie jest pech.

To informacja.

Informacja, że być może szukasz rozwiązania nie tam, gdzie trzeba.

I może zamiast zadawać pytanie „co mnie boli?”

warto czasem zapytać:

dlaczego boli właśnie tam?

Jeśli uważasz tekst za pomocny, może znasz kogoś, komu może on pomóc? A może był on na tyle wartościowy, że zechcesz go udostępnić u siebie. Dziękuję i do poczytania!

Udostępnij

Zasubskrybuj teraz

Od kilku miesięcy regularnie chodzę na siłownię. Czułam się dobrze i w miarę sprawnie, ale okres jesienno-zimowy jest zawsze trochę trudniejszy z aktywnością na zewnątrz w tygodniu, kiedy dzień trwa krócej niż mrugnięcie powieki. Mimo to, każdy trening następnego dnia nie dawał o sobie zapomnieć potężnymi zakwasami. Zmiana w diecie w postaci zwiększenia podaży białka poskutkowały naprawdę piękną regeneracją.

Od kilku dni mam spadek formy, w związku z czym nie było mnie dawno na siłowni a jedyną aktywnością oprócz pracy, jest droga na dworzec i z powrotem. No i tak pracując, poczułam, że tu mnie ciągnie, tam niewygodnie i że w ogóle to pasowałoby wrócić do treningów. I jednocześnie uderzyła mnie myśl:

nie dając sobie szansy bycia w formie życia, mamy prawo nie wiedzieć, że coś nam dolega.

Już spieszę z wyjaśnieniami: jeśli jedynym, co nas interesuje, jest gra w dorosłe życie, tj.: praca, rachunki, imprezy, rodzina, dzieci, kredyt, wakacje na kredyt, choroby zaczynają się po 40-ce, emerytura - to my tak naprawdę nie mamy pojęcia, jak to jest się czuć w pełni sił i sprawności,

bo bycie postacią w grze zwanej „życiem” nas tak zaabsorbowało, że ekonomiczniej jest nam przesuwać granice bólu, który zaczyna nam w pewnym momencie towarzyszyć, niż coś realnie z tym zacząć robić.

Sama, do niedawna uważałam, że nic mi nie jest, z wyjątkiem kontuzji (inna sprawa, że kontuzje często są efektem zaniedbań) lub gdy przesadziłam z wyrypą na rowerze. Owszem, zauważyłam, że regeneracja zaczęła się niepokojąco wydłużać, że kalorie, które powinny się spalać „bo dużo jeżdżę na rowerze i pracuję fizycznie”, jednak stały się bardziej oporne i ukochały sobie mój brzuch, że nastrój jakoś częściej zmienny ale bliżej irytacji i frustracji niż latania i instagramowego szczęścia, no ale dajże spokój, przecież nikt nie ma dziś idealnie. Grunt, że mogę pracować, mogę rano wstać, więc jestem „zdrowa i sprawna”.

…dopóki nie zaczęłam regularnie chodzić na trening siłowy, dopóki nie zauważyłam, że chodzę, stoję i siedzę bardziej wyprostowana, że po całym dniu plecy nie bolą i że po zimie spędzonej na przerzucaniu żelastwa, pierwsza jazda na rowerze okazała się przyjemniejsza, niż ostatnie 15 lat wiosennych rozpoczynających sezon jazd.

Po 1,5 tygodnia braku treningów spowodowanych wyjazdem, potem dziwnym osłabieniem, poczułam, że moje ciało zaczęło się czuć dokładnie tak, jak się czuło przed regularnymi treningami.

Musiałam dotrzeć do miejsca, gdzie było dobrze, żeby w momencie, w którym z niego chwilowo wypadam, poczuć, że przed tym dobrym miejscem jednak wcale nie było tak dobrze. Tu, cały na biało wchodzi Mickiewicz:

Nie straciłam zdrowia, straciłam rytm, teraz jestem w momencie, w którym mam ochotę rzucić w kąt tę całą siłownię i czekać nostalgicznie na wiosnę (spadł śnieg, jest koniec marca ;-) ). Przed niekonsekwencją chroni mnie abonament na siłownię podpisany na rok (jeśli chcę zrezygnować, muszę i tak zapłacić całość, więc się nie opłaca), oraz wizja tego, że chcę być w najlepszej formie mojego życia.

Wzorzec, który obserwuję całą karierę zawodową jest taki, że większość pacjentów przychodzi, jak jest już odrobinę za późno. Odkręcanie tego będzie trwało miesiącami. Nie wszystko, co się dokonało w ciele w postaci adaptacji ale i zmiany strukturalnych da się odkręcić. To, o co przyjdzie pacjentom w tym momencie walczyć, to o lesze samopoczucie, ale to już nie będzie „jak dawniej” - czyli kiedy? Mało kogo stać na taki wysiłek, to wymaga ogromnego samozaparcia, co nie jest łatwe. Dlatego mistrzowie są mistrzami, bo są konsekwentni. My, nie-mistrzowie, konsekwentnie przesuwamy granice niewygody. Właściwie nawet nie pamiętamy, jak to jest czuć się bosko. Grunt, że nie jest gorzej, niż było tydzień temu. Tyle, że to brzmi, jak równia pochyła.

Udostępnij

Przesuwanie granic niewygody to strategia, która działa tylko do momentu, w którym stajemy pod ścianą zmian, których nie da się już odkręcić. Prawdziwym wyzwaniem nie jest bycie mistrzem dziedziny, ale odwaga, by przestać akceptować przeciętność jako normę. A Ty? Gdzie dziś stawiasz swoją granicę? Czy Twój obecny stan to faktycznie zdrowie, czy po prostu brak sił na przyznanie, że wcale nie “jest tak dobrze”? Zostaw myśl dla siebie lub napisz w komentarzu, czy kiedykolwiek poczuł*ś różnicę między brakiem bólu a prawdziwą sprawnością.

Ostatnimi czasy mam nową zajawkę, nie jakąś ekstremalną, ale taką, w której z przyjemnością i ciekawością się zanurzam. Mianowicie - jest to pieczenie chleba. Z suchymi drożdżami sprawa się ma bardzo prosto, ale jakoś tak, obserwując Misę Mocy na mediach społecznościowych, rok temu (!) kupiłam ebooka. Potem z racji dziwnej obsesji minimalizmu, długo mi zeszło z kupnem blaszki/gara, w końcu zrobiłam to w lutym bieżącego roku. Ale nie miałam słoika na zakwas (minimalizm mojej kuchni nie pozwala mi posiadać dużego zapasu wszystkiego z powodu braku miejsca na przechowywanie), ale w końcu wszystkie przeciwności losu się zwróciły na korzyść i przystąpiłam do zrobienia zakwasu. Jak ktoś nie obczaił, co propaguje Ewa, to powiem, że odżywianie bezglutenowe. Osobiście nie mam problemów z glutenem, ale ciekawość i ambicja doprowadziły mnie w tym kierunku. Z zakwasem jest tak, że jest to kilkudniowy proces i trzeba być bardzo uważną, obserwować zachowanie fermentacji i wiedzieć jak zaryzykować. Ebook moim zdaniem nie jest dobrze zredagowany i czytelnie napisany, więc wspomogłam się SI. W każdym razie, pierwszy zakwas mi padł po 2 dniach. Przestał fermentować. W pierwszym odruchu, miałam ochotę rzucić to wszystko w pizzz i zostać przy pieczeniu chleba na drożdżach instant. Nie, żeby ten drugi rodzaj chleba był jakiś gorszy. Myślę, że gorsze chleby dotychczas kupowałam w sklepach. Ale mimo to, podjęłam wysiłek i znów zaczęłam tworzyć zakwas. Znów padł po 2 dniach, więc wdałam się w dyskusję z SI. I udało się, uratowałam gluta! I upiekłam chleb. Z małym defektem, ale wiem, na co zwrócić uwagę następnym razem.

źródło mojej weny

I tu dotarłam do sedna mojego dzisiejszego wpisu.

Uderzyła mnie myśl, gdy ciasto piekło się zamknięte w garze w piekarniku, że szansę na wyjście z jakiejś choroby czy urazu mają tylko ci ludzie, którzy czują pasję do zdrowia. Mniej, lub bardziej świadomą. Ci, którzy doświadczyli zawału, dzielą się na dwa nierówne obozy - jeden przewartościuje swoje dotychczasowe życie, bo zrozumiał, że może się ono skończyć w każdym momencie, drugi (znacznie większy) stanie się bierny wobec swojego życia i oddany aktualnej medycynie, bez żadnej ingerencji ze swojej strony.

Dużo lepsze efekty osiągają ci, którzy mają jasny cel, którzy podniosą się po porażce i wyciągną z tego wnioski, niż ci, którzy swoje zdrowie oddadzą w ręce profesjonalistów.

Twoja kontuzja, przewlekły problem czy nadwaga nie zniknie sama. Profesjonalista daje Ci narzędzie ze swojego warsztatu, pokaże jak coś robić, ale sam proces dążenia do mistrzostwa należy już tylko do Ciebie. On (profesjonalista) jest od tego, żeby skorygować, zachęcić, podpowiedzieć, pokazać. Ale wszelkie próby muszą być wykonane przez „podopiecznego”.

On (profesjonalista) jest od tego, żeby skorygować, zachęcić, podpowiedzieć, pokazać. Ale wszelkie próby muszą być wykonane przez „podopiecznego”.

Stąd dość często czuje frustrację, że mimo iż staram się coś wytłumaczyć moim pacjentom wiedzę, która często wykracza poza moje obowiązki (bo się tymi tematami zwyczajnie interesuję), oni nadal pozostają bierni w swoich działaniach. No i szczerze mówiąc - nie wiem jak się mam w stosunku do takich wcale nierzadkich sytuacji zachowywać. Niby ktoś jest ciekawy, niby chce, ale motywacji nie starcza na podjęcie choćby jednej (rozłożonej w czasie) próby. Czy powinnam zostać coachem, czy wzorem innych specjalistów - odesłać do innego specjalisty? Często odsyłam, jeśli na czymś się nie znam a problem jest ewidentny. Ale teraz mówię tu o procesie zdrowienia, niezależnie od tego, jaka jest tego przyczyna. Dlaczego jesteśmy w stanie spędzić godziny w poszukiwaniu idealnej kurtki i pudru w płynie a do własnego zdrowia podchodzimy tak lekkomyślnie?

Nie chcę zostać najlepszą fizjoterapeutką - piekarką chleba w Lucernie ani nawet w Polsce. Chcę doznać tej przyjemności z jedzenia chleba bezglutenowego, który smakuje jak glutenowy, który wymagał trochę zrozumienia, trochę dopieszczenia, odwdzięczając mi się swoją pysznością.

Chcę wyleczyć moją kontuzję poprzez zrozumienie, dlaczego ona w ogóle miała miejsce, chcę naprawić to, co nie działało i mnie do niej doprowadziło, aby ruch, który jest mi niezbędny do życia (Tobie, uwierz mi, też) nie był ograniczony moją nową ułomnością. Chcę świadomie zbudować kompensację, przybliżającą mnie do sprawności sprzed urazu.

Chcę schudnąć, bo niepostrzeżenie tycie 1kg co roku okazało się niczym normalnym a po prostu brakiem uważności na to, czego domaga się moje ciało, poprzez wysyłanie mi sygnałów głodu, którego nie powinno być. Nazywa się to „zachcianka” lub „jedzenie z nudów” czyli mówiąc wprost - jedzenie emocjonalne.

Wszystkie te cechy łączy jedno - ciekawość i chęć zrozumienia. Dlaczego tak a nie inaczej. Szperania po forach internetowych ,książkach, rozmawiając z autorytetami w swojej dziedzinie. Zamiast szukania kolejnej części garderoby, wakacji czy masła bez laktozy. Współpracując z fachowcem, można powiedzieć, że oszczędzasz ten czas, który musiałabyś sama poświęcić na poszukiwania, a fachowiec - wielce prawdopodobne, ma już setki takich godzin za sobą.

Życie w ciągłym pośpiechu sprawia, że wgłębianie się w swoje realne potrzeby wydaje się strasznie czasochłonne - i najczęściej takie jest - a daje korzyści małe w stosunku do włożonego wysiłku. A na pewno te korzyści nie zawsze są liniowo tak samo duże. Ale czy aby na pewno?

Czy dobrze czuć się w swoim ciele, bo znasz jego potrzeby - to jest coś, co naprawdę powinno zostać na piątym planie zaraz po rodzinie, pracy, obowiązkach domowych, obowiązkach społecznych? a tak w ogóle to po czterdziestce wszystko się sypie, to się nie opłaca naprawiać, przykryję niedostatki nowym pudrem…

…sypie się, bo zaniedbałaś swoje wnętrze. To jest jak dom, którego fasada od ulicy jest zadbana i czysta, a wchodząc do środka - jest jeden, wielki SYF. To nie ma prawa działać w nieskończoność.

To nie był mój pomysł, że to, co w nas najważniejsze - jest w środku.

Ale jeśli to zrozumiesz, to zobaczysz, że zwyczajnie warto dobrze się samej ze sobą czuć.

Udostępnij

Zadbanie o własne wnętrze nie jest luksusem zarezerwowanym dla osób z nadmiarem wolnego czasu. To fundament, bez którego każda „elewacja” w końcu zacznie pękać. Możesz szukać nowej kurtki, lepszego pudru czy cudownego leku, ale nic nie zastąpi Twojej własnej uważności i chęci zrozumienia sygnałów, które wysyła Ci ciało. Zachęcam Cię: zacznij od jednej małej próby. Co dziś możesz zrobić dla siebie z czystej ciekawości, a nie z przymusu? Czy masz w sobie dość pasji, by stać się ekspertem od własnego dobrostanu? Podziel się w komentarzu, co jest Twoim „zakwasem”, który wymaga dziś cierpliwości.

Na zakończeniu poprzedniego artykułu wspomniałam, że skupię się na przeponie. Czym jest przepona, jaką pełni ona funkcję w organizmie i dlaczego jest ważna w kontekście połączenia z układem nerwowym?

Przepona to cienki, kopułowaty mięsień, kształtem i pracą przypominający otwierający i zamykający się parasol. Układa się tuż pod płucami, ściśle przylegając do otrzewnej płucnej i znajduje się nad jamą otrzewnej - czyli nad narządami. Dosłownie - dzieli nasz korpus na pół. W 1/3 po lewej stronie znajdują się dwa otwory, przez które przechodzą: przełyk, aorta brzuszna oraz żyła główna dolna. Wzdłuż przebiegu aorty i żyły głównej dolnej rozmieszczone są też gałęzie nerwu błędnego. Nerw błędny jest reprezentacją układu przywspółczulnego (zapamiętaj tę informację, przyda się trochę później).

W trakcie oddechu, przepona obniża się i rozpłaszcza, dając więcej przestrzeni płucom, aby się rozprężyły i robią więcej miejsca dla wdychanego powietrza (parasol otwiera się). Ruch ten nie zachodzi tylko z góry na dół niczym tłok, ale właśnie niczym parasol - również na boki ! O ile mamy ruchomą klatkę piersiową. W tym samym czasie, narządy znajdujące się w jamie brzusznej ulegają kompresji, chwilowo ciśnienie wzrasta, powodując przepchnięcie dalej krwi krążącej w naczyniach. W trakcie wydechu otrzymujemy kompletnie odwrotny mechanizm - przepona unosi się, zwęża (zamykający się parasol), zwiększając ciśnienie w jamie płucnej, wypychając powietrze. Tym samym w jamie brzusznej następuje chwilowe rozprężenie i krew z naczyń jest odsysana. Wbrew wyobrażeniom, na które wpłynęły obrazki z reklam lekarstw na odkrztuszanie, płuca zajmują nieco mniejszą część klatki piersiowej, niż nam się wydaje. Sięgają do około 10 żebra (a mamy ich 12 par, z czego dwa ostanie to żebra wolne i opadają znacznie niżej, niż pozostałe). Ma to o tyle znaczenie, bo jeśli klatka piersiowa podczas oddychania jest ruchoma i rozszerza się nie tylko na górze (gdzie szczyty płuc mają mniejszą powierzchnię), to część „magazynowa” płuc stoi sobie latami zakurzona. O ile wzorce oddechowe między mężczyzną a kobietą różnią się, ze względu na budowę anatomiczną, o tyle z grubsza, wszyscy powinniśmy uruchomić podczas oddychania dolne żebra a nie … jamę brzuszną, czyli popularny „balon z brzucha”.

(ilustracja SI)

Zasubskrybuj teraz

Inna sprawa, jeśli mówimy o technikach stosowanych w jodze czy medytacji, gdzie chcemy osiągnąć hiperwentylację oraz idące za tym stany „upojenia powietrzem” (po przeczytaniu poprzedniego artykułu powinno być trochę jaśniejsze, dlaczego tak się dzieje). Jednak oddychanie, to proces, który dzieje się w większości czasu bez naszej woli, na szczęście możemy jednak poprzez trening wyuczyć się innego wzorca oddychania.
Ruch przepony podczas oddychania, to ruch niejako przypominający ruch tłoka. Dzięki temu ruchowi tłokowemu ma miejsce cyrkulacja płynów (krwi i limfy). Jednak nie jest to tylko za sprawą poruszającej się przepony, ale i znajdującej się tuż pod nią wątroby i przechodzącej przez obydwie struktury żyły głównej dolnej.

Ważny elementem jest również połączenie powięziowe z mięśniem lędźwiowym większym, zwanym „mięśniem duszy”. Jest to jedyny mięsień, który dosłownie łączy górną i dolną część ciała - kręgosłup z nogami. Mięsień, który pozwala nam wstać z pozycji siedzącej, ale pod wpływem stresu - kurczy się jako pierwszy - abyśmy się mogli salwować pozycją embrionalną, poprzez przyciągnięcie kolan do brzucha i chroniąc nasz brzuch pełen narządów życia. Oprócz aspektu układu współczulnego (pamiętał•ś? Ale to jeszcze nie teraz ;) ), fizycznie połączenie się przepony (a ściślej mówiąc jej odnóg) z mięśniami biodrowo-lędźwiowymi znajduje się na wysokości splotu słonecznego. Przy długotrwałej pozycji siedzącej, która jest zmorą naszych czasów - mięsień biodrowo lędźwiowy jest często przykurczony, co skutkuje pociąganiem przepony w dół poprzez wspólną powięź. Ściągana w dół przepona nie może wykorzystać w pełni swojego ruchu 3D, biodrowo-lędźwiowe zresztą też nie do końca mogą zacząć żyć. W ten sposób powstaje błędne koło, wzorzec coraz częściej spotykany w gabinetach terapeutów manualnych - słabo ruchoma przepona, przykurczone mięśnie biodrowo lędźwiowe, zastoje płynowe i płytki oddech. Świadomie czujemy ociężałość i zmęczenie. Nieświadomie - mózg interpretuje to jako zagrożenie dla homeostazy, aktywując układ współczulny

(ilustracja SI)

Sygnały, które mózg nieustannie filtruje, sprawdzając ich ważność a niekoniecznie, co jest prawdą, mogą siać niezły zamęt w ciele. Dlaczego? Ponieważ sygnały, jakie odbieramy to wszystkie zmysły: wzrok, słuch, smak, czucie. Pierwsze trzy po prostu sobie są - słyszymy szum biura lub ulicy za oknem, jeśli nie jest to nic stresogennego, mózg interpretuje to jako coś mniej ważnego w stosunku do propriocepcji, czyli odczuć idących z ciała. Co mamy w sytuacji stresowej? Zablokowana przepona, płytki oddech przykurczony biodrowo-lędźwiowy - ciało nam sztywnieje w reakcji na niebezpieczeństwo. Mimo, że sygnały z różnych bodźców są sprzeczne, to zawsze pierwszeństwo mają te ulokowane w ciele. W dzisiejszych czasach, czasami mam wrażenie, że jedyne wrażenia, jakie czujemy, to ból, głód, ciepło i zimno. Żadnych większych refleksji, jak czujemy w brzuchu napięcie przed egzaminem ale i też pójściem na ważną rozmowę, nie zastanawiamy się, co się dzieje w ciele, gdy spotykamy się z osobami które lubimy itd. Od dziecka system uczy nas, że trzeba wstrzymywać emocje, smutek nie jest mile widziany a radość to w sumie spoko rzecz. Tyle, że życie to sinusoida, raz radość, raz plateau, innym razem rozczarowanie a na dokładkę bywa też stresująca sytuacja w pracy. Jeśli uczy się nas, żeby sobie radzić z problemem samemu, albo tylko się wygadać przy zaufanej osobie, to doprowadzamy się do sytuacji, kiedy zbroja, która coraz ciaśniej oplata układ nerwowy, narządy… prosto mówiąc - nasze ciało.

Dysharmonia w działaniu Autonomicznego Układu Nerwowego (AUN) ma ogromny wpływ na nasze życie, na to, w jaki sposób radzimy sobie z interpretacją emocji (zarówno pozytywnych, jak i negatywnych). AUN to taki system, który chcielibyśmy, aby był w harmonii, niczym jing i jang, niczym dzień i noc. Raz jest więcej dnia, raz więcej nocy, raz jest więcej energii działania a raz czucia, wtedy, kiedy trzeba. Układ współczulny jest tą częścią, która odpowiada za działanie, reagowanie właściwie na czynnik stresujący, czyli albo walczysz albo uciekasz (fight or flight). Z biologicznego punktu widzenia to są czynności wymagające przekierowanie energii do mięśni, odcina się ukrwienie narządów wewnętrznych, aby więcej substancji odżywczych (w tym przypadku cukru/insuliny) trafiło do mięśni, które przecież spodziewają się ruchu. To nie jest czas, w którym trzeba strawić jedzenie, tylko wykorzystywanie zapasów glikogenu (skumulowanego w mięśniach i wątrobie) na rzecz naszego mózgu i układu ruchu.
Po drugiej stronie bieguna AUN jest układ przywspółczulny, który tonizuje nieco działanie układu działania (i walki), przekierowując krew z mięśni do układu trawiennego, które pozwalają na relaks i trawienie. Bo oczywistym jest, że po działaniu/walce potrzebujemy uzupełnić energię, zużytą w stresującym momencie. Układ przywspółczulny ułatwia nam zasypianie a czujność zostaje uśpiona. Gdy mięśnie są napięte, zaśnięcie nie jest możliwe, a na pewno utrudnione.

I teraz creme de la creme - reprezentacją układu AUN jest nerw błędny, który jest odpowiedzialny za zbieranie informacji z narządów znajdujących się między pępkiem a szyją. Przebieg jego dwóch gałęzi sugeruje nam jego zasięg działania, który jest potężny i mocno opiera się na czuciu wewnętrznym - propriocepcyjnym. Stosunek kierunku przesyłania informacji z narządów do mózgu i w odwrotnym: z mózgu do narządów to około 80% do 20%. Stąd priorytet w przesiewaniu przez mózg z informacji z różnych receptorów.
W tym artykule skupię się na przebiegu układu nerwowego w rejonie przełyku oraz przepony, gdyż gałązki nerwu błędnego niczym bluszcz otaczają przełyk, razem z nim przechodząc przez rozwór przełykowy.
Przy permanentnie „napiętej” lub zablokowanej przeponie drażniony będzie nerw błędny. A stąd 80% informacji leci autostradą do góry, z impetem wpadając do galaretki znajdującej się w czaszce. Kto czytał uważnie, ten już wie, że płytki oddech jest tutaj ważnym czynnikiem wysyłającym informacje do mózgu o niebezpieczeństwie. Prostym, bardzo skutecznym narzędziem przeciwdziałania temu płytkiemu oddechowi jest wydłużenie faz tego oddechu, zwłaszcza wydechu - dając tym samym mózgowi informację prosto z wnętrza „hej, wszystko jest w porządku, możemy trawić i odpocząć”. Dlaczego wydłużenie wydechu? Bo wydech i wzdychanie to są odruchy mimowolne, które mają miejsce tylko wtedy, kiedy czujemy się bezpiecznie i czujemy, że możemy odpocząć. Kiedy ostatni raz wzdychnęłaś / wzdychnąłeś? Podczas lektury książki a może przytulając się do kochanej istoty?

Wydłużenie wydechu to najprostsza droga do aktywacji układu przywspółczulnego. Będąc ostatnio na warsztatach usłyszałam świetny opis tego, jak taki oddech powinien wyglądać:

wyobraź sobie, że masz przed sobą talerz zupy. Pachnie wyśmienicie, czujesz się tak dobrze, bo wiesz, że zaraz będziesz ją jeść. Ale najpierw, wdychasz jej zapach nosem, długo, rozkoszując się odczuciami węchowymi, po czym, zanim zabierzesz się do jej jedzenia, spokojnie ją schładzasz własnym oddechem.

„Poczuj zupę, zrelaksuj się i schłódź zupę dmuchając w nią tak, aby nie rozlać zawartości”

Czyż nie jest to wspaniały opis? Gdy go usłyszałam po raz pierwszy, uśmiechałam się pod nosem. Bo znalazłam wreszcie opis, który każdy zrozumie - że nie chodzi o ilość wdychanego powietrza a o czas jego wdychania i wydychania.

Wracając do przebiegu nerwu błędnego, przepony i ich współzależności - permanentnie zaciśnięta przepona daje nam nie tylko płytkie i szybkie oddechy ale i stymuluje nam ciągle układ współczulny. Jesteśmy ciągle w gotowości. Bycie w ciągłej gotowości oznacza zużywanie energii potrzebnej nam do wielu procesów, które się dzieją w naszym organizmie. A tym czasem my zakręcamy kurek do ogródka odpoczynku, zasilając tylko to, co wydaje się nam najważniejsze w życiu. Możesz więcej zarabiać, możesz dowozić projekty, ale bez Twojej uwagi i pracy skierowanej na siebie (ogródek, który cieszy oko zielenią, gdzie można odpocząć i nabrać sił), w pewnym momencie nie będziesz mieć z czego czerpać.

I to jest moment, w którym zaczyna się pierwszy nieznośny, nie dający się łatwo sprawić ból, czasem choroba a czasem ciągły problem z trawieniem.

To jest koniec tej serii, przybliżającej Wam magię oddechu, przepony i dlaczego jest to tak ważne w naszym codziennym życiu, aby zwracać uwagę na detale. Bez kolektywu różnej maści detali, nie jesteśmy w stanie czuć własnego ciała. A skoro nie jesteśmy w stanie czuć samych siebie - jakże jesteś w stanie sobie samej/samemu pomóc? Ślepy ślepego przez ulicę nie przeprowadzi. Głuchy głuchemu nie opowie o utworze Chopina.

Magia oddechu polega na tym, że jest on pomostem między tym, co automatyczne, a tym, co świadome. Zablokowana przepona i napięty „mięsień duszy” to nie tylko problem fizyczny – to nieustanny sygnał alarmowy dla Twojego mózgu, który wyłącza regenerację i trawienie na rzecz wiecznej gotowości. Mam nadzieję, że ta seria artykułów pomogła Ci spojrzeć na własne ciało nie jak na maszynę do „dowożenia projektów”, ale jak na ogród, o który trzeba dbać, by mieć skąd czerpać siły.

Udostępnij

To ostatnia część naszej oddechowej podróży, ale dopiero początek Twojej praktyki. Zachęcam Cię: zacznij od „chłodzenia zupy” kilka razy dziennie i obserwuj, jak reaguje Twoje ciało. Jeśli te treści były dla Ciebie wartościowe, podziel się nimi z kimś, kto zapomniał, jak to jest wziąć głęboki, spokojny oddech. Dziękuję, że był•ś ze mną w tej serii – do zobaczenia w kolejnych wpisach, w których będziemy dalej odkrywać fascynujące połączenia w naszym organizmie!

Podaj ten tekst dalej osobie, która ciągle biega na wysokich obrotach i zapomniała, jak to jest wypuścić powietrze do końca 😮‍💨

sportowiec rozpoczyna przygotowania do następnego startu zaczyna w momencie zakończenia aktualnego meczu. Nie 15 minut przed meczem. Jego wybory, zachowania, rutyny i regeneracja, to wszystko to są przygotowania.

trudno się z tym nie zgodzić. Ale mózg lubi być sceptyczny i powie „ale ja nie jestem sportowcem” albo żarty w stylu rubasznego wujaszka przy stole „a, to ja po pracy będę teraz tylko leżał i pachniał, he he”.

Czy aby na pewno?

Jesteś pewny, że robiąc to, co laikom wydaje się być przyjemnością (kąpiel w wannie z lodem, głęboki i bolesny masaż, jedzenie tylko tego, co wspomoże regenerację a nie tam żaden burger „bo spaliłem tyle kalorii, że mogę sobie pozwolić”) nią naprawdę jest? Jesteś pewny, że starczyłoby Ci samozaparcia do bezlitosnej konsekwencji w działaniu i to w wierze, że to, co robisz, to dla poprawienia wydolności i wytrzymałości Twojego ciała?

To kiedy ostatnio trenowałeś bez przerwy 11 miesięcy? Bo tyle trwa sezon sportowca. Oh, wait… my też mamy z grubsza miesiąc urlopu w roku!

Niektórzy kochają swoją robotę i grzebanie w tabelkach, trening na siłowni, uczenie dzieci, pracę na kasie a dla innych to będzie zmora.

Dlaczego uważamy, że regeneracja, konsekwencja i żelazna rutyna przypisana jest tylko sportowcom? Czym się różni ból przeciążonego barku siatkarza a czym lakiernika samochodowego? Jeden i drugi zarabia na życie pracą.

Uważamy, że szeroko pojmowane dbanie o siebie, przypisane jest specyficznym grupom, ale nie nam, szarym ludziom. Dzięki temu specjaliści ochrony zdrowia mają pełne ręce roboty, bo takich jak Ty są miliony :)

Dzisiaj, pierwszych dwóch pacjentów przyniosło mi opisy rezonansu magnetycznego. Jeden i drugi zrezygnowany a ja jeszcze bardziej, bo wykorzystałam wszelkie możliwości, jakimi dysponuję a tłumaczenie po raz 76-ty w samym tylko tym tygodniu, że ból nie jest przypadkowy i przyszedł nagle, tylko pacjenci pracowali na niego ostatnie co najmniej 15 lat?

Nie wiem, dlaczego akurat teraz ból się pojawił, a nie 5 lat temu. Nie wiem, dlaczego akurat w lewym barku, skoro jesteś praworęczny. Nie wiem, co jeszcze oprócz tego, co Ci powiedziałam (ćwiczenia, dieta, zmiana pewnych nawyków ruchowych), a czego nie robisz, bo praca, rodzina i dom może Ci pomóc, bo i tak wiem, że skończysz za zastrzyku dostawowym a potem na operacji, marnując mój czas. Tak, czasem wylewa się ze mnie gorycz, bo pacjentów diamentów, którzy naprawdę próbują robić to, co im podpowiem, kierowani ciekawością oraz realnym pragnieniem uwolnieniem się od dolegliwości odkąd pracuję (a pracuję już 15 lat) było w moim życiu … dwóch, może trzech, z czego z oczywistych względów pamiętam ostatniego, najświeższego. Byłam, wciąż jestem! pod wrażeniem efektów, jakie pacjent osiągnął. Ja zrobiłam 2% pracy, może nawet 0,002% w skali czasu tygodniowego a pozostałe 98% zrobił on! Zmienił nawyki żywieniowe (przyszedł z dziwnym bólem gardła, skończyło się na pracy manualnej przy refluksie oraz edukacji pacjenta, cierpliwego tłumaczenia zależności), pacjent regularnie wykonywał relaksację przepony i… mógł odstawić leki, a robione badanie kontrolne (gastroskopia) wykazało brak stanu zapalnego. Tylko dlatego, że to, co mieliłam ustami, trafiło na zyżny grunt. Takie sytuacje są niczym wiatr w żagle w kierunku, w którym chcemy płynąć a nie ten upierdliwy wmordęwiatr wiecznie zmęczonych życiem pacjentów, niby zmartwionych swoim bólem, ale bez chęci, żeby coś spróbować.

Jestem człowiekiem. Wracam do domu o 21. Nie mam ochoty o takiej godzinie na nic, poza prysznicem, książką albo pójściem spać. Czasem tak robię. A czasem myślę sobie, że nie chcę brać przykładu z moich pacjentów i zaciskam zęby i szoruję podłogę podczas ćwiczeń, które wierzą, że służą mojemu ciału.

Ciekawość.

Ciągła nauka.

Próbowanie i wnioski.

i tak dalej.

To jest recepta na zdrowie.

__

Jeśli spodobało Ci się to, co przeczytał*ś, podziel się z innymi.

Aby nie przegapić dalszych wpisów - zasubskrybuj mnie :)